Module Archived Articles

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 1
ΧειρότεροΚαλύτερο 



Όπως προηγούμενα αναφέραμε τούτος ο τόπος είναι άγονος, ορεινός, διαμελισμένος με βαθιές ρεματιές, με χαράδρες, με ξάγναντα και σταυροδρόμια, αλλά και άπειρες βρύσες μεγάλες και μικρές. Ότι με άλλα λόγια εξάπτει την ανθρώπινη φαντασία. Είναι πραγματικά πλούσιος αυτός ο τόπος σε ιστορίες φαντασματολογικού περιεχομένου. Σε νεράιδες και ξωτικά, που αόρατα όπως είναι μπερδεύονται με τους ανθρώπους. Αλλά και σε Αγίους που μερικοί έβλεπαν καταμεσήμερο καβάλα σε άλογα.


Όπως η περιοχή ήταν γεμάτη στανομάντρια και κοπάδια και τα κυπροκούδουνα μπερδεμένα με τη φλογέρα, αντιλαλούσαν απ’ άκρη σ’ άκρη της περιοχής, έτσι και ο κόσμος σαν μελίσσι πηγαινοερχόταν από τις στάνες στο χωριό για τα χρειαζούμενα και για ψωμί. Πάντα καθυστερούσε και νύχτωνε στο δρόμο. Ιδιαίτερα τα παιδιά που ήταν και οι ταχυδρόμοι φρόντιζαν να μην τα πιάσει η νύχτα, γιατί παντού νόμιζαν ότι παραφύλαγαν τα ξωτικά, προπάντων σε μέρη με νερό. Και δεν είχαν άδικο, αφού νύχτες ολόκληρες οι μεγάλοι μεταξύ ιστορίας και παραμυθιού, τέτοια τους έλεγαν. Και έτσι του τάδε του πήραν τη φωνή οι νεράιδες και έτσι του δείνα του στράβωσε το σαγόνι γιατί κοιμήθηκε σε στέκι ξωτικών και τελειωμό δεν είχαν.
Πολυθρύλητη για παρόμοια γεγονότα είναι πρώτη η «Βρύση Τσατμαλά» και η γύρω περιοχή. Η βρύση αυτή περιβάλλεται από μυστήριο και τρόμο και κανένας δε θέλει να πλησιάζει εκεί τη νύχτα. Γύρω από τη βρύση υπάρχουν τοποθεσίες και έχουν γίνει εκεί γεγονότα που κάποιος να γνωρίζει φαντάζεται κάτι το υπερφυσικό. Έχει το δασωμένο ύψωμα του «Άι-Γιώργη» (μια αληθινή ζωγραφιά) που πολλοί κατά καιρούς είδαν (μέρα μεσημέρι) τον Άγιο, πάνω σε άσπρο άλογο να βγαίνει σε κάποιο ξέφωτο και να χάνεται στο πανέμορφο δάσος. Έχει την «τουρκόβρυση» που το 1897 έγινε μάχη και πολλοί σκοτώθηκαν, με το παλιό νεκροταφείο δίπλα (μνήματα το λένε ακόμα). Τη θέση «ανάθεμα», κακό ενθύμιο αυτό. Έχει των 300χρονo «γεροπλάτανο». Τη «θερμασόβρυση» με το μαγικό νερό, τα «πλατάνια» με τη βαθιά σαν κόλαση ρεματιά. Είναι στο διάβα των κατοίκων για τα Φάρσαλα, συνήθως νύχτα. Έχει ηλικία πάνω από 400 χρόνια, ίδια όπως πρωτοχτίστηκε μεγαλοπρεπή σαν παλιά αρχόντισσα. Ξεδίψαγε και ξεδιψάει ακόμα όλο το ντουνιά και όλα τα κοπάδια του χωριού. Είναι τέλος, μέσα σε μαγευτική κοιλάδα, που ο κάθε περαστικός τη χαίρεται πραγματικά. Είναι ένας σωστός θρύλος, που όποιος ξαναγυρίζει στο χωριό από πολύχρονη απουσία, το θεωρεί ασέβεια να μην πάει να την δει. Ήταν και είναι κάτι το αξιοζήλευτο. Ως και υποψήφιοι γαμπροί τα παλιά χρόνια έλεγαν «θα ‘θελα να πάρω γυναίκα σαν τη βρύση τσατμαλά». Όποιος θέλει να δοκιμάσει το παγωμένο νερό της, να ηρεμήσει κάτω από τον ίσκιο του πλατάνου ή να κοιμηθεί, ως ξέρει, απέχει από το χωριό 500 μέτρα.
Μα ο κόσμος είχε βρει τον τρόπο να καταπολεμάει το αόρατο και ενοχλητικό αυτό κακό με πολλούς τρόπους. Όλοι ξέρουμε τα εικονίσματα. Εκείνα τα μικρά εκκλησάκια, που είναι σε εμφανή σημεία χτισμένα. Αυτά, η λαϊκή φαντασία τα θεωρεί ως τη μεγαλύτερη αποτρεπτική δύναμη, εναντίων κάθε είδους δαιμονικών. Στα εικονίσματα οι άνθρωποι ένιωθαν ασφάλεια. Υπήρχαν όμως και οι ειδικοί άνθρωποι για το γήτεμα ή το σταύρωμα, το ξόρκισμα του θύματος. Τούτος ο κόσμος ο απλός, ο αγνός, πόσες περίεργες αλλά και όμορφες παραδόσεις και συνήθειες κουβαλάει μαζί του! Τα ήθη και έθιμά του, σωστό περιβόλι απ’ όπου  θα μπορούσαν να γραφούν τόμοι ολόκληροι με πλούσιο λαογραφικό περιεχόμενο.
Διατηρούνται ακόμα σε μεγάλο ποσοστό οι τρόποι που γίνονταν οι γάμοι, τα βαφτίσια, οι διάφορες γιορτές, το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής, που είναι προστάτης του χωριού, όπως τα παλιά χρόνια.
Η γενιά των κατοίκων, σίγουρα είναι σαρακατσάνικη. Η γλώσσα που μιλάνε οι κάτοικοι είναι τραχεία και ιδιόμορφη.
Βέβαια τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει πολλά έθιμα, όπως και ο τρόπος ζωής και διαβίωσης του πληθυσμού.